മിഴി 9 [രാമന്‍] [Climax]

വകഞ്ഞു ചെവിയുടെ പിറകിലാക്കി.നാണത്തോടെ അവൾക്കൊരു നോട്ടമുണ്ട് കാര്യമാക്കിയില്ല. "ഞാൻ അറിയാതെ ഡോർ അടച്ചു പോയതാ.... " ദുഃഖം പോലെ പറഞ്ഞു.. ചുണ്ട് മടക്കി എന്നെ നോക്കി കളിപ്പിക്കാണ് പെണ്ണ്.ഒരു സീരിയസ് എന്ന് പറയുന്നത് അതിനില്ല.ഞാനൊരു പ്രധാനപെട്ട കാര്യമല്ലേ പറയുന്നത്.ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി.അടങ്ങി നിക്കടീ അനൂന്ന് പറയുന്നപോലെ പല്ല് കാട്ടി അവളൊന്നും ഇളിച്ചു.തെണ്ടി ഞാൻ പറയുന്നില്ലൊന്നും. "അഭി അഭി അഭി...." അക്ഷമയയോടെ പറയുന്നത് നിർത്തി തിരിയാൻ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും എന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തി അവൾ കൊഞ്ചി. "പറഞ്ഞോ... പറഞ്ഞോ ഞാൻ കളിയാക്കൂല്ല..." എന്നാലും ആ മുഖത്തു ഒരു ചിരിയുണ്ട്. "ദേ അനു വെറുതെ ഒരുമാതിരി ചിരി ചിരിക്കല്ലേ...." ന്തൊരു കൊഞ്ചലാണ്. അത് കണ്ടിട്ട് ആണേൽ അവളോടൊന്നും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല. "ഇല്ല നീ പറ...." ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടുമൊരുമ്മ കിട്ടി. എന്നാലോ പറയാൻ നാക്ക് അനക്കിയതും ബാക്കിൽ നിന്നുള്ള വണ്ടികളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ഹോർണടിച്ചു.പെട്ടന്ന് കണ്ടത് മുന്നിലുള്ള ഗ്രീൻ സിഗ്നൽ!! ഞെട്ടിയ ചെറിയമ്മ വണ്ടി വലിച്ചെടുത്തു.വെപ്രാളവും ആ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിന്‍റെ ശൈലിയും കണ്ടു ഞാനവളെ ഇത്തിരി നേരം നോക്കി നിന്നപ്പോതന്നെ സൈഡിലേക്ക് ചേർത്തവൾ വണ്ടി നിർത്തി ഓഫ്‌ ചെയ്തു. വീണ്ടും എന്‍റെ നേരെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു. "ഹാ ഇനി പറ... എന്താ എന്‍റെ കുട്ടന് പറയാനുള്ളെ...?" അഭിയെന്ന് മാറ്റി കുട്ടനായോ? ഇതെപ്പോ? അഹ് എന്തേലുമാവട്ടെ. "അതനൂ... ഞാൻ അറിയാതെ ഡോർ അടച്ചു പോയതാ. എനിക്ക് ഓർമ തന്നെയില്ലായിരുന്നു ഞാൻ അത് പൂട്ടിയെന്ന്. കയ്യിലെ കെട്ടൊക്കെ ഒന്ന് വലിച്ചാൽ പോരുവല്ലോ അതാ ഞാനൊന്നുമാലോചിക്കാതെ ഗൗരിയേച്ചിയുടെ കൂടെ പോയത്." ഓടി ഇറങ്ങുമ്പോ, ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോവുമ്പോഴൊക്കെ എന്‍റെ മനസ്സിൽ ഡോർ അടച്ചില്ലന്നതായിരുന്നു പിന്നെയാ ഞാനെല്ലാം വിട്ട് പോയി അത്ര വലിയ കാര്യമാക്കിയില്ല. ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്നൊന്നും കരുതീല്ല!! "നീയെന്നെ മറക്കും ന്ന് അറിയ അല്ലേലും മുന്നേയുള്ള സ്നേഹമൊന്നും നിനക്കിപ്പോ ഇല്ലല്ലോ..." വെറുതെ കളിപ്പിക്കുന്നതാന്ന്. എന്നാലും മനസ്സിൽ എവിടെയോ എന്തോ കൊള്ളുന്ന പോലെ.മുഖം പെട്ടന്ന് വാടിയെന്ന് എനിക്കും തോന്നി. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. "എന്‍റെ ദേവീ....ഇവനോടൊന്നും പറയാൻ വയ്യല്ലോ... "മുഖം വാടിയത് ഒറ്റയടിക്കവൾ കണ്ടു. അല്ലേലും മനസ്സിൽ എന്തേലും ണ്ടേൽകണ്ടുപിടിക്കുന്നവളാണ്.നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചു അവൾ സങ്കടം പറഞ്ഞിട്ട് കൈക്കിട്ട് രണ്ടു തല്ല്. വാങ്ങി.രണ്ടും വാങ്ങി ചെറിയമ്മയെ തല്ലരുത് എന്നൊക്കെയല്ലേ. സഹിക്ക അല്ലാതെന്താ. ജീവിതത്തിൽ നിറം കലർന്നപോലെ പോലെ തോന്നി. പഴയ ചെറിയമ്മയെയും മറന്നു പോയ എന്നെയും തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പോലെയുണ്ട്. നീങ്ങുന്ന കാറിൽ തുറന്ന ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചൂടുള്ള കാറ്റിന് മാത്രം തരാൻ പറ്റുന്ന പ്രത്യേക ഒരു സുഖമുണ്ട്.അതും ഉച്ചക്ക്. കൊതിപ്പിക്കുന്ന ബിരിയാണിയുടെയും, എണ്ണയിൽ പൊരിയുന്ന  മീനിന്‍റെയും, വശ്യമായ ഗന്ധമുള്ള കാറ്റാണ്. വയറ്റിലുള്ള വിശപ്പിന്‍റെ കനൽ ചാരത്തിൽ നിന്ന് തലപൊക്കി തുടങ്ങി.തൊട്ടപ്പുറത്ത്ചുണ്ട് പിളർത്തിക്കാട്ടി എന്നെനോക്കിയിട്ട്  കാറ്റിൽ കൂടെ വരുന്ന മണം പിടിക്കുന്ന അനുവുണ്ട് "അഭീ.... വിശക്കണ്  ഡാ ... ബിരിയാണി വാങ്ങിത്തരോ?...? " എന്താ ആ ചോദ്യം. അഞ്ചു വയസ്സുള്ള കിച്ചു പോലും ഇങ്ങനെ ചോദിക്കില്ല അവനൊക്കെ സീരിയസ് ആയിപ്പോയി.. ഇവളിപ്പോഴും ഇങ്ങനെ.എന്നാലും ഇതാണ് രസം. എന്‍റെ മുന്നിലല്ലേ ഇതൊക്കെയവൾക്ക്