പവിത്രം 2 [Cuck Hubby]

"എന്തായാലും മേഡം ഇതുവരെ വന്നിട്ട് ഒന്നും കഴിക്കാതെ പോയാൽ,,, അറ്റ്ലീസ്റ്റ് എന്റെ ഒപ്പം ഒരു ചായയെങ്കിലും കുടിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കൂടെ?" അവന്റെ ആ അപേക്ഷപോലെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വീണ്ടും വേണ്ടെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയില്ല…

അവനോടൊപ്പം ഹോസ്പിറ്റലിന് എതിർവശത്തുള്ള ചായക്കട ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോൾ പവിക്ക് വല്ലാത്ത പരിഭ്രമമായിരുന്നു. ആദ്യമായി ഓഫീസിൽ കള്ളം പറഞ്ഞിറങ്ങിയതും, എന്ത് ബന്ധമെന്ന് പോലും നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന പകപ്പും അവളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. താൻ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണോ എന്ന് മനസ്സിൽ ആയിരം വട്ടം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവൾക്ക്, ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി..

എന്നാൽ അവന്റെ അവസ്ഥ നേരെ വിപരീതമായിരുന്നു. അവൻ വളരെ കാഷ്വൽ ആയിരുന്നു. പവിയോട് സംസാരിക്കുന്നതും, പെരുമാറുന്നതും, അവളോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന ശരീരഭാഷയുമെല്ലാം ഒരുപാട് കാലമായി അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു..

വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്ക് കാരണം റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കാൻ പവി അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടി. അവൻ രണ്ടുതവണ റോഡിന്റെ പകുതിയോളം വന്നെങ്കിലും, പവി കൂടെയില്ലെന്ന് കണ്ട് വീണ്ടും അവൾക്കരികിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു. ഒടുക്കം മൂന്നാമത്തെ പ്രാവശ്യം റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോൾ, അവൻ പവിയുടെ കൈയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ച് അവളെയും കൂട്ടി വേഗത്തിൽ മറുവശത്തേക്ക് നടന്നു.

റോഡ് മുറിച്ചു കടന്ന് ചായക്കടയുടെ അടുത്തെത്തിയതും അവൾ ആകെ പിടഞ്ഞതുപോലെ തന്റെ കൈ അവനിൽ നിന്നും പറിച്ചുമാറ്റി. ഒരു നിമിഷം ആ സ്പർശനം അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ പടർത്തിയിരുന്നു.

അവളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ആ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു… ​"ഓ, സോറി മേഡം," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഒരടി പുറകോട്ട് മാറി…

അവന്റെ ആ ചിരിയും സോറി പറച്ചിലും കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ജാള്യത തോന്നി. താൻ കാണിച്ച ആ വെപ്രാളം കുറച്ച് കൂടിപ്പോയോ? അവൻ എന്ത് കരുതിക്കാണും? മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാകുമ്പോഴും അവൾ ആ ചായക്കടയിലെ ചെറിയ ബെഞ്ചിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു…

ആവി പറക്കുന്ന ചായ ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ടെൻഷൻ കൊണ്ട് നെറ്റിത്തടത്തിലും മൂക്കിൻതുമ്പത്തും വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു..

ഇതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ അവന് ചിരി പൊട്ടി. അവൻ അതൊതുക്കാൻ പാടുപെട്ടെങ്കിലും, അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആ കുസൃതിച്ചിരി തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

​"എന്താ മേഡം, നല്ല ടെൻഷൻ ഉണ്ടല്ലേ?" അവൻ കളിപോലെ ചോദിച്ചു…

​പവി ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. മറുപടിക്കൊന്നും മുതിരാതെ, ഭയവും നാണവും കലർന്ന ഒരു ചെറിയ ചിരി അവൾ അവന് സമ്മാനിച്ചു. ആ നോട്ടവും ചിരിയും കണ്ടപ്പോൾ അവനിലെ കുസൃതി കുറച്ചുകൂടി കൂടി..

​"മേഡം ചുമ്മാ പേടിക്കേണ്ട. നമ്മൾ കുറെ കാലമായി പരസ്പരം കാണുന്നവരല്ലേ? എന്നും ബസ്സിൽ വെച്ച് കാണുന്നു... ഇപ്പൊ ബസ്സിന് പുറത്ത് വെച്ച് കാണുന്നു അത്രയേ ഉള്ളൂ. ഇതൊരു വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല.”

അവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പവിയിൽ ചെറിയ ഒരു ആശ്വാസം പകർന്നു. താൻ അനാവശ്യമായി പേടിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് സ്വയം തന്നെ തോന്നി. അവൾ പതിയെ മുഖമുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ഇപ്പോള്‍ ആ നോട്ടത്തിൽ ഭയത്തേക്കാൾ ഉപരി ഇത്രയും നാളത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷമുള്ള ഒരുതരം അടുപ്പവും അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി…