സെക്രെട്ടറിയേറ്റിലെ ബെസ്റ്റി

- അവരെ ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ തളച്ചിട്ട, എന്നാൽ ആത്യന്തികമായി അവരെ സ്വതന്ത്രരാക്കിയ ആ ലോക്ക്ഡൗണിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.

അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന ആ കിടക്കവിരിയിലേക്ക് ഉച്ചതിരിഞ്ഞുള്ള മങ്ങിയ വെളിച്ചം അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പിന്റെ താളം പതുക്കെയാകുന്നത് അഞ്ജിത നോക്കിക്കിടന്നു. കാലവർഷത്തിന്റെ തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും അവർ മണിക്കൂറുകളോളം പങ്കുവെച്ച വന്യമായ രതിയുടെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധവും ആ മുറിയിലാകെ തങ്ങിനിന്നിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ തന്റെ നഗ്നമായ വയറ്റിൽ നിന്നും അവന്റെ മാംസളമായ കൈകളിലേക്ക് തെന്നിമാറി. കറുത്ത നിറമുള്ള അവന്റെ കരുത്തുറ്റ ചർമ്മത്തിൽ വരിഞ്ഞുമുറുകി നിൽക്കുന്ന ഞരമ്പുകളിലൂടെ അവൾ മൃദുവായി വിരലോടിച്ചു. അവൻ എത്രത്തോളം കരുത്തനാണ്... പുരുഷസൗന്ദര്യത്തിന്റെ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ഒരു ശില്പം. അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും അവൾക്ക് താങ്ങായി നിന്ന അവളുടെ ചങ്ങാതി. എന്നാൽ, അവന്റെ ഇളംതവിട്ടു നിറമുള്ള കണ്ണുകളിലെ ആ പ്രണയം കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ പുതിയൊരു കാമം ആളിക്കത്തിതുടങ്ങി. അവന്റെ ഈ ഗാംഭീര്യം തകർക്കണമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കരുത്തനായ ഈ പുരുഷൻ, തനിക്ക് മുന്നിൽ, തന്റെ ശരീരത്തിന് മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അടിയറവ് പറയുന്നത് കാണാൻ അവൾ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു.

അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ആ ചലനത്തിൽ കിടക്ക ഒന്നുകൂടി താഴ്ന്നു. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് ഉദ്ധരിച്ചുനിൽക്കുന്ന കറുത്ത മുലക്കണ്ണുകളോടെ, അവളുടെ ഭാരം നിറഞ്ഞ വെണ്ണപോലുള്ള മുലകൾ വശങ്ങളിലേക്ക് മൃദുവായി ഇളകി. അർജുൻ തലതിരിച്ച് അവളെ നോക്കി. അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ആലസ്യം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഒരു അവകാശത്തോടെ അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പിലേക്ക് അവൻ കൈകൾ നീട്ടി.

"ഇങ്ങോട്ട് വാടീ പെണ്ണേ..." അവൻ മന്ത്രിച്ചു.  അവളുടെ സിരകളിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടാക്കി.

പക്ഷേ, അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞലിഞ്ഞു പോകുന്നതിന് പകരം, അഞ്ജിത അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾ അവന്റെ കൈകളെ പുറകോട്ടാക്കി തലയിണയോട് ചേർത്ത് അമർത്തി. അർജുൻ ഒന്നു കണ്ണുചിമ്മി. ആ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു അത്ഭുതം മിന്നിമറഞ്ഞെങ്കിലും, അവൻ എതിർത്തതേയില്ല. അവൾ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതെന്നറിയാൻ അവൻ സ്വയം അവൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തു. അവന്റെ മറ്റേ കൈ കൂടി തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന്, രണ്ടു കൈത്തണ്ടകളും അവൾ ഒന്നിച്ചുവെച്ചു.

"അവിടെ അടങ്ങി കിടക്ക്..." അവൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. സെക്രട്ടറിയേറ്റിലെ ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല അത്, അധികാരത്തിന്റെ സ്വരമുള്ള ഒരു കാമദേവതയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് ബെഡ്‌സൈഡ് ഡ്രോയറിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി. നേരത്തെ അഴിച്ചുമാറ്റിയ സിൽക്ക് സ്കാർഫിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ ഉടക്കി. തണുത്ത, മിനുസമുള്ള ആ തുണി അവൾ പുറത്തെടുത്തു. കട്ടിലിന്റെ മുകളിലെ തടികൊണ്ടുള്ള അഴികളോട് ചേർത്ത് അവന്റെ രണ്ടു കൈകളും അവൾ ആ സ്കാർഫ് വെച്ച് വരിഞ്ഞുകെട്ടി. കുരുക്കുകൾ മുറുകിയോ എന്ന് അർജുൻ ഒന്നു വലിച്ചുനോക്കി; അവന്റെ ബൈസെപ്സ് വികസിച്ചു, കറുത്ത ചർമ്മത്തിനടിയിൽ പേശികൾ വരിഞ്ഞുമുറുകി. പക്ഷേ കെട്ടഴിക്കാൻ അവൻ യാതൊരു ശ്രമവും നടത്തിയില്ല. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കിക്കിടന്നു. താൻ എന്താണ് അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവനിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയപ്പോൾ, അവന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ കിടന്നിരുന്ന ആയുധം പെട്ടെന്ന് ഇരുമ്പുപോലെ കട്ടിയാകാനും തുടിക്കാൻ