പാർവണം 3 [𝐌𝐀𝐘𝐀𝐊𝐀𝐍𝐍𝐀𝐍]

മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഓടുന്നത് അവളുടെ കൂടി ചോരയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്, ഞാനുമവളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ വെറുമൊരു പ്രണയത്തിനപ്പുറം വേർപിരിക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്നാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.

​അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്നും അമ്മയും ചേച്ചിയും ഓടിവന്നു. പിന്നാലെ മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും അമ്മാവൻമാരും അമ്മായിമാരുമെല്ലാം ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് വന്നു. എന്നെ ബോധത്തോടെ കണ്ടതും അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ നെറുകയിൽ ഉമ്മവെച്ചു.

"എന്റെ ആദി കണ്ണ് തുറന്നല്ലോ ഭഗവാനേ..."

അമ്മയുടെ കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ചേച്ചി എന്റെ തലമുടിയിലൂടെ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി.

​"ഇവൾക്ക് നന്ദി പറയണം ആദീ നീ..."

അമ്മ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പാർവണയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

"അവളുടെ ചോരയാ നിന്റെ ദേഹത്ത് ഓടുന്നത്. നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ കൊടുക്കാനും എന്റെ കുട്ടി രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചില്ല..."

​പാർവണ വേഗം കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റി അമ്മയുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന മുത്തശ്ശിയും മുത്തശ്ശനും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എന്റെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടി, വലിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവർ എന്നെ നോക്കി നിന്നു.

​അമ്മാവൻമാർ പതിയെ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. ഹരിനാരായണൻ അമ്മാവൻ എന്റെ കാലിനരികിലായി പതുക്കെ തൊട്ടു.

​"ഇനി നീയും ഈ കുടുംബവും ഒന്നുംകൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട ആദീ..."

അമ്മാവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഗാംഭീര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"പട്ടപ്പകൽ ടൗണിന്റെ നടുവിൽ വെച്ചാണ് അവൻ നിന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് കുത്തിയത്. ചോര വാർന്നു കിടക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടിട്ടും പോലീസിൽ പരാതി കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആദ്യം പേടിയായിരുന്നു. പക്ഷെ പിന്നെ തോന്നി, നിന്നെപ്പോലൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ചെയ്തപ്പോൾ മാറിനിൽക്കുന്നത് ആണുങ്ങൾക്ക് ചേർന്ന പണിയല്ല എന്ന്. ഞങ്ങൾ നേരെ സ്റ്റേഷനിൽ പോയി പരാതി കൊടുത്തു."

​ശ്രീനാരായണൻ അമ്മാവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു,"കണ്ടുനിന്നവരും ഒപ്പം നിന്നതോടെ അവനെ പോലീസുകാർ പൊക്കി. വധശ്രമത്തിനാ കേസ്. ആ പ്രമാണിയായ അച്ഛന്റെ സ്വാധീനമൊന്നും ഇത്തവണ വിലപ്പോയില്ല. എല്ലാത്തിനും കൂട്ടുനിന്ന ഗുണ്ടകളെയും പോലീസ് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി അവൻ ആ ജയിലിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാൻ ഒരുപാട് കാലമെടുക്കും. എന്റെ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കാൻ എനിക്കിനി ആരെയും പേടിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ആ ധൈര്യം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നത് നീയാ..."

​ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വേദനകൾക്കിടയിലും എന്റെ ചുണ്ടിൽ നേരിയൊരു ചിരി വിടർന്നു. എന്നെയും എന്റെ പെണ്ണിനെയും കാർന്നുതിന്നാൻ വന്ന ഇരുട്ട് എന്നെന്നേക്കുമായി ഒഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. അമ്മയുടെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നുനിന്ന് എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്ന എന്റെ പാർവണയുടെ കണ്ണുകളിൽ, പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിന്റെ എല്ലാ പ്രകാശവും എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. മരുന്നുകളുടെ മണമുള്ള ആ ആശുപത്രി മുറിക്കുള്ളിലും വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം പൂത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ഐ.സി.യുവിന്റെ തണുപ്പിൽ നിന്നും എന്നെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം പാലക്കാടൻ കാറ്റിനൊപ്പം മരച്ചില്ലകൾ ഇളകുന്ന ശബ്ദം മുറിയിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. കുത്തേറ്റ ഭാഗത്തെ