പവിത്രം 2 [Cuck Hubby]

പെറുക്കി മാറ്റുമ്പോഴും, തറയിൽ വീണുകിടന്ന ഭക്ഷണാവശിഷ്ടങ്ങൾ കോരിയെടുക്കുമ്പോഴും പവിയുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും മരവിച്ചുപോയിരുന്നു.

താൻ എന്തിനാണ് ഇതെല്ലാം സഹിക്കുന്നത്? എന്താണ് തന്നിലുള്ള ഇത്ര വലിയ കുറവ്? ഇത്രമാത്രം വെറുക്കപ്പെടാൻ മാത്രം താൻ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണ്? ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ തിരമാലകളായി അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

​എല്ലാം വൃത്തിയാക്കി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൾക്ക് തളർച്ച തോന്നി. യന്ത്രം പോലെ അവൾ വീണ്ടും ആ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു.

നേരത്തെ ആവേശത്തോടെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ അതേ രൂപം ഇപ്പോൾ അവളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് കണ്ണിനുചുറ്റും വരച്ച കരിമഷികൾ പടർന്നുപിടിച്ച് അവളുടെ മുഖമാകെ വികൃതമായിരിക്കുന്നു.

​കണ്ണാടിയിലെ ആ പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കി അവൾ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു. മഹി പറഞ്ഞത് അക്ഷരംപ്രതി ശരിയായിരുന്നു,,, ഇപ്പോൾ തന്നെ കണ്ടാൽ ശരിക്കും ഒരു തെയ്യം തുള്ളാൻ കോലം കെട്ടിയതുപോലെ തന്നെയുണ്ട്. പക്ഷെ ആ തെയ്യം തുള്ളുന്നത് പുറത്തല്ല, തന്റെ ഉള്ളിലെ നീറുന്ന വേദനകളുടെ ചിതയിലാണെന്ന് മാത്രം.

താൻ സ്വയം അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ആ സൗന്ദര്യം, ഇപ്പോള്‍ തന്റെ തന്നെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും കാലം താൻ ആഗ്രഹിച്ച അംഗീകാരത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണികയും ആ നിലത്തു കിടന്നുടഞ്ഞ പാത്രങ്ങളോടൊപ്പം ചിതറിപ്പോയെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യമായി.

ആ നിമിഷം അവളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് ചെകുത്താന്റെ സാരോപദേശം പോലെ ഒരു ചിന്ത ഇരച്ചു കയറി…

"ഇന്ന് കണ്ണ് എഴുതിയില്ലേ?”

ബസ്സിൽ വെച്ച് ആ കണ്ടക്ടർ പയ്യൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം..

ഒരു ഭാഗത്ത് താൻ തന്റെ ശരീരസൗന്ദര്യം എടുത്തു കാണിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചും, കൺമഷി എഴുതിയും എല്ലാം ഭർത്താവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും ആകർഷിക്കാനും കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ താൻ എത്രയൊക്കെ ഒരുങ്ങിയാലും അയാൾക്ക് തന്നോട് വെറും പുച്ഛവും വെറുപ്പും മാത്രം.

മറുഭാഗത്ത്, തന്റെ പേരുപോലും അറിയാത്ത ഒരാൾ താൻ കണ്ണെഴുതി കാണാൻ കൊതിക്കുന്നു…

വിചിത്രം…! തന്റെ ശരീരസൗന്ദര്യവും അണിഞ്ഞൊരുക്കവും സ്വന്തം വീട്ടിൽ പരിഹാസപാത്രമാകുമ്പോൾ, പുറംലോകത്ത് അതൊന്ന് കാണാൻ കൊതിച്ച് ഒരാൾ കാത്തിരിക്കുന്നു.

*************

അടുത്ത ദിവസം ചൊവ്വാഴ്ച. രാവിലെ പതിവുപോലെ എത്ര കണ്ട് ഓടിനടന്നിട്ടും എല്ലാം ഒരുക്കി വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാനുള്ള സമയം ആയപ്പോഴേക്കും സ്കൂൾ ബസ് വന്നെത്തേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എങ്കിലും, അവൾ ഇന്ന് പതിവില്ലാത്ത കണക്ക് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് താൻ ഭംഗിയായി ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടി ഉറപ്പുവരുത്തി. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തെടുത്തതുപോലെ അവൾ കരിമഷിയെടുത്ത് കണ്ണെഴുതാൻ തുടങ്ങി. എന്തുകൊണ്ടോ ഇന്ന് കണ്ണെഴുതുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു പുഞ്ചിരി നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

അമ്മേ, ബസ് വന്ന് കാണും" എന്ന് ആദിമോൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചെങ്കിലും, "ഒരു മിനിറ്റ് മോനേ" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

സ്കൂൾ ബസ്സിലെ കണ്ടക്ടറായ ആ കഷണ്ടിത്തലയന്റെ അരോചകമായ നോട്ടം എന്നും പതിവുള്ളതാണ്, അതുകൊണ്ട് അതൊരു വിഷയമല്ല.

പിന്നെ തനിക്ക് പോകാനുള്ള ബസ്സ്,, അത് തനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നോ രണ്ടോ മിനിറ്റ് കാത്തുനിൽക്കും എന്ന ഉറപ്പ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ഇന്ന് ഇത്രയും ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങുന്നതിലും വൈകുന്നതിലും ആ ബസ്സിലെ ആ കണ്ണുകൾക്ക് കൂടി പങ്കില്ലേ എന്ന്